زنجیره تامین آلومینیوم به دلیل پنج عامل نقطه اشتعال ژئوپلیتیکی است.
اول, تمرکز منابع: گینه (25٪)، استرالیا (20٪) و چین (16٪) بوکسیت جهانی را کنترل می کنند و چین 55٪ آلومینا را پالایش می کند.
دوم, سلطه تولید: چین 57 درصد آلومینیوم اولیه را تولید میکند و از انرژی زغالسنگ ارزان استفاده میکند، در حالی که نروژ و کانادا از برق آبی استفاده میکنند. سوم, جنگ های تجاری: تعرفه های ایالات متحده (10 درصد در سال 2018) تولید بیش از حد چین را هدف قرار داده و صنایع خودروسازی و هوافضا را مختل کرده است.
چهارم, تحریم ها: روسال، غول آلومینیومی، در سال 2018 با تحریمهای آمریکا مواجه شد و قیمتهای جهانی را تا 30 درصد افزایش داد.
پنجم, وابستگی به بازیافت: اروپا و ژاپن به دلیل ذخایر محدود بوکسیت به واردات قراضه متکی هستند. روندهای نوظهور شامل گواهینامه "آلومینیوم سبز" برای صادرات کم کربن-و توسعه معادن آفریقا (به عنوان مثال، معدن سیماندو گینه) است. از آنجایی که کشورها انعطاف پذیری زنجیره تامین را در اولویت قرار می دهند، آلومینیوم همچنان محور انتقال انرژی و استراتژی صنعتی است.



