در حالی که آلومینیوم مزایای بسیاری را در تولید نیمه هادی ارائه می دهد، از آنجایی که اندازه فرآیند تراشه همچنان در حال کوچک شدن است، با تعدادی چالش مواجه است:
افزایش مقاومت: با کاهش عرض سیم فلزی، آلومینیوم مقاومت بیشتری پیدا می‌کند و در نتیجه سرعت انتقال سیگنال کمتر می‌شود، به‌ویژه در مدارهای فرکانس بالا، که ممکن است آلومینیوم نتواند به خوبی مورد نیاز عمل کند.
اثرات مهاجرت الکتریکی: آلومینیوم در برابر مهاجرت الکتریکی حساس است، که عبارت است از مهاجرت اتم های فلز در پاسخ به جریان الکتریکی، تحت شرایط چگالی جریان بالا، که منجر به شکستن سیم یا اتصال کوتاه می شود.
جایگزینی مواد با k پایین با مس: برای رفع این چالش‌ها، بسیاری از مدارهای مجتمع مدرن از مس به عنوان ماده اتصال فلزی استفاده می‌کنند، زیرا مس مقاومت کمتری دارد و خواص مهاجرت الکتریکی بهتری نسبت به آلومینیوم دارد. علاوه بر این، مواد دی الکتریک کم k به طور گسترده ای برای کاهش اثرات خازنی و بهبود سرعت سیگنال استفاده می شود.
با این وجود، آلومینیوم هنوز به طور گسترده در بسیاری از فرآیندهای بالغ، به ویژه در برخی از گره‌های فرآیندی کم مصرف، فرکانس پایین یا بالغ‌تر استفاده می‌شود، جایی که هنوز یک انتخاب ایده‌آل است.