استحکام و سختی لوله های آلومینیومی به عوامل مختلفی مانند نوع آلیاژ، فرآیند عملیات حرارتی و نحوه ماشین کاری آن بستگی دارد.
قدرت:
لوله های آلومینیومی معمولاً از استحکام نسبتاً بالایی برخوردار هستند ، به خصوص در مقایسه با آلومینیوم خالص. با افزودن عناصر مختلف آلیاژ (به عنوان مثال ، مس ، روی ، منیزیم ، منگنز و غیره) ، انواع لوله های آلیاژ آلومینیومی با استحکام و خاصیت مکانیکی می توان ایجاد کرد. این عناصر آلیاژ می توانند ساختار کریستالی آلومینیوم را تغییر داده و قدرت و سختی مواد را افزایش دهند.
استحکام لوله آلیاژ آلومینیوم را می توان با استحکام کششی ، استحکام عملکرد و سایر شاخص ها اندازه گیری کرد. استحکام کششی حداکثر نیرویی است که یک ماده می تواند در طول کشش در برابر شکستگی مقاومت کند ، در حالی که مقاومت عملکرد حداقل نیرویی است که در آن یک ماده در هنگام کشش شروع به تغییر شکل پلاستیک می کند.
سختی:
سختی لوله های آلومینیومی را نیز می توان با افزودن عناصر آلیاژی و فرآیندهای عملیات حرارتی افزایش داد. افزایش سختی باعث بهبود مقاومت سایشی و خراش لوله های آلومینیومی می شود و در نتیجه عمر مفید آنها را افزایش می دهد.
روشهای تست سختی رایج شامل برینل ، راکول و ویکرز است. روشهای مختلف تست برای انواع مختلف مواد و شرایط مختلف آزمایش مناسب است.
توجه به این نکته حائز اهمیت است که استحکام و سختی خصوصیات مستقلی ندارند. در بعضی موارد ، افزایش استحکام یک لوله آلومینیومی ممکن است سختی آن را کاهش دهد و برعکس. بنابراین ، هنگام انتخاب لوله های آلومینیومی ، این دو عامل باید با توجه به سناریوها و نیازهای کاربردی خاص متعادل شوند.
به طور کلی ، لوله های آلومینیومی از استحکام و سختی خوبی برخوردار هستند و می توانند نیازهای اکثر سناریوهای کاربردی را برآورده کنند. با این حال ، در برخی موارد خاص ، ممکن است لازم باشد ماده ای با استحکام و سختی بالاتر ، مانند استفاده از آلیاژهای آلومینیومی با استحکام بالاتر یا اتخاذ فرآیندهای خاص عملیات حرارتی انتخاب شود.