آمریکایی ها بیش از 1.5 میلیون تن محصولات آلومینیومی را در سال 2012 دور ریختند. برخی از آنها ممکن است قابل بازیافت باشند، اگرچه هرکسی که یک پشته فویل آلومینیومی پوشیده از سس پیتزا و پنیر را دور می اندازد، می داند که بازیافت آن دشوار است. خوشبختانه، شیمیدانان در ایرلند راهی برای بازیافت آن از کثیف دارند با روش جدید بازیافت آلومینیوم در فویل، محصولی ارزان تر و با کیفیت تر از آنچه در حال حاضر در بازار وجود دارد تولید می کنند. البته آلومینیوم بسیار بیشتر از مصرف آن استفاده می شود. قوطی ها، ماشین ها، حتی لپ تاپ من همه از آلومینیوم ساخته شده اند. ترکیبات غول پیکر به عنوان کاتالیزور در واکنش های شیمیایی برای تولید گوگرد عنصری و هیدروکربن های مختلف استفاده می شود که می تواند به عنوان مواد اولیه برای ساخت پلاستیک، دارو، کود، محصولات لاستیکی و غیره استفاده شود.
بوکسیت می‌تواند سرب و آرسنیک را در آبراه‌ها تخلیه کند و فرآیند تصفیه بوکسیت به آلومینیوم پرهزینه و انرژی‌بر است. پاسخ واضح بازیافت است که از استخراج کثیف اجتناب می کند و تنها 5 درصد انرژی مصرف شده برای تولید آلومینیوم جدید را مصرف می کند. اما بازیافت آلومینیوم می تواند مشکل باشد. آلومینیوم به راحتی با اکسیژن موجود در هوا واکنش می دهد و آن را به عنوان یک فلز بی مصرف می کند. شیمیدانان علاقه مند به بازیافت آلومینیوم هستند نه برای ایجاد فلزات جدید، بلکه برای ایجاد کاتالیزورهای مبتنی بر آلومینیوم. که مشکلات خاص خودش را دارد. برخی از تلاش‌ها در طول سال‌ها ثابت کرده‌اند که بسیار گران، بیش از حد انرژی بر بوده یا محصولات جانبی مضری تولید کرده‌اند.